SPORT 24 - To Κουρκούτι

Αγαπητοί αναγνώστες και “αφεντικά”…

Σήμερα συμπληρώνονται 2 χρόνια από την (επίσημη) έναρξη της συνεργασίας μου με το sport24. Ήταν θυμάμαι Σεπτέμβριος όταν το “δειλό, ψαρωμένο και φοβισμένο αγοράκι” γνώριζε ανθρώπους που διάβαζε στο site κάθε μέρα για να ενημερωθεί αλλά και να φτιάξει παράλληλα το κέφι του. Το αγοράκι που μόλις έβλεπε μια φωτογραφία του ανεβασμένη στο freddo έτρεχε να το πει στους φίλους του! Και η γνωριμία δε θα ήταν απλά για την “εμπειρία”, αλλά για να γίνει σαν κι αυτούς. Ανθρώπους απλούς και καθημερινούς που όμως είχαν τον τρόπο να βλέπουν και να χειρίζονται γεγονότα και καταστάσεις καλύτερα από τον καθένα, με χιούμορ αλλά και αξίες.

Όλα ξεκίνησαν από τους φρεντοδιαγωνισμούς -παρ’ότι δεν κατάφερα ποτέ να βγω πρώτος και μου έχει μείνει παράπονο!!- και το διαγωνισμό sportsblog 2007, όπου και χρειάστηκε κάποιος χρόνος για να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Όχι στον τομέα της “ποιότητας” της δουλειάς, αλλά στη συνέπεια και την αντοχή στο χρόνο. Γιατί όσο κι αν φαίνεται ώρες-ώρες απλό, το πιο δύσκολο πράγμα είναι η έμπνευση και η όρεξη για δημιουργία σε όλες τις συνθήκες και τις καταστάσεις, ψυχολογικές μεταπτώσεις και προσωπικά προβλήματα που πρέπει να παραμερίζω για να δείχνω αστείος!! Και το αποτέλεσμα ήρθε, αλλά δεν ήρθε από μόνο του… Ήξερα ότι είχα την απόλυτη στήριξη και βοήθεια από τους ανθρώπους του sport24, με τους οποίους υπάρχει μέχρι και σήμερα ΑΨΟΓΗ συνεργασία.

Η αρχή μόνο εύκολη δεν ήταν. Είχα να ξεπεράσω το αρχικό σοκ με τα υβριστικά σχόλια, καθημερινά απειλητικά e-mail, θιγμένους φιλάθλους και υποτιθέμενους αθλητές. Όλα αυτά όμως ξεπεράστηκαν γιατί ήταν απλά η μειοψηφία που στο τέλος χάθηκε μέσα στους χιλιάδες καθημερινά αναγνώστες και στους ανθρώπους που λέω μια καλημέρα μέσα από το chat του facebook. Αλλά και στους απειροελάχιστους συγκριτικά ανθρώπους που έχω επιδιώξει και καταφέρει να γνωρίσω μέσα από αυτή τη “δουλειά”, ανθρώπους που παίζουν ρόλο στη ζωή μου και είναι πραγματικά ό,τι καλύτερο έχω κερδίσει μέσα από το “σκοτεινό απρόσωπο χαρακτήρα” που λέγεται “kourkouti”… παράλληλα με τη δυνατότητα να βελτιώσω την προσωπικότητα, το χαρακτήρα και το χιούμορ μου… (και τις ικανότητές μου στην έκθεση!)

Αλλά το kourkouti δεν είμαι μόνο εγώ! Όχι δε θα χρησιμοποιήσω κλισέ όπως “το kourkouti είναι ιδέα” ή “το kourkouti είστε εσείς”. Το kourkouti είναι οι φωτογραφίες, το kourkouti είναι τα links δεξιά, το kourkouti είναι τα mail με ιδέες που μου στέλνετε καθημερινά και τώρα τελευταία αμελώ να σας απαντήσω (θα σας έρθουν ετεροχρονισμένα οι απαντήσεις!), το kourkouti είναι τα σχόλια, το kourkouti είναι το wall στο facebook και οι διάλογοι εκεί, με ή και χωρίς εμένα.

Ήταν μέχρι τώρα ένα όμορφο ταξίδι (κλισέ) δύο πολύ καλά χρόνια, με καλές και κακές στιγμές (που θέλω να πιστεύω ότι ήταν ελάχιστες για εσας, όπως ελάχιστες ήταν και για μένα). To kourkouti θα συνεχίσει να υπάρχει -αν φυσικά συμφωνούν και οι “αρμόδιοι” και μετά το Φεβρουάριο που πιθανότατα παρουσιάζομαι… Είδωμεν. Προς το παρόν επειδή κλείνουν τα μάτια μου από τη νύστα βουρκώνω, λέω να βάλω μια τελευταία τελεία σ’αυτό το “κειμενάκι” γιατί εξάλλου και στο σχολείο το peak μου στην Έκθεση ήταν το 15! Πολλά φιλιά και μια υπόσχεση, να προσπαθήσω να είμαι καλύτερος από ‘δω και στο εξής, όπως ακριβώς προσπαθώ να λειτουργώ και στην προσωπική μου ζωή…

(…1000 λέξεις αξίζουν όσο μια εικόνα!)

Special thanks to… όλους εσάς!